Auteur: reiki_master

Gister trok ik al de kaart ‘dankbaarheid’ en vanmorgen was dankbaarheid wat ik als eerste op de radio hoorde. Dankbaarheid gaat over het erkennen en waarderen van wat positief is, wat je blij maakt in het leven. Dat kan groot zijn maar ook alledaags en klein. Stilstaan bij waar je dankbaar voor bent helpt je je meer verbonden te voelen met jezelf en de wereld om ons heen. Het maakt ook dat je met meer waardering en respect omgaat met de natuur.

Een mooi ritueel om je dankbaarheid te tonen is het maken en geven van een klein offertje. Denk aan een offertje voor je voorouders of de natuur. Maak je eigen ritueel waarbij je een offertje maakt en neerzet. Laat je leiden door je intentie en intuïtie. Kies bijvoorbeeld bloemetjes of etenswaren als dank voor je voorouders. Denk aan gevonden steentjes, kastanjes of takjes bij het maken van een offertje voor de natuur.

Tijdens de eerste dagen in deze periode brandt de rode kaars die staat voor persoonlijke kracht. Daarna brandt de groene kaars die staat voor kracht van de natuur en de cyclus van leven en dood. Vanaf vandaag brandt de witte kaars, ze overlapt een dag met de groene en brandt vanaf morgen alleen. De witte kaars staat voor mens&natuur. Gaat over levenskracht, spiritualiteit en het begin van iets nieuws. Wit symboliseert ook zuiverheid, vrede, de bron. De witte kaars staat daarmee ook voor de verbinding met de essentie of oorsprong. Op allerlei manieren zijn we daar mee bezig; in ons geloof, in wat voor vorm dan ook; in oude tradities; spirituele stromingen etc.

Op weg naar de oorsprong van het leven is de Ho’oponopono een mooie aanvulling. Leuk en makkelijk toe te passen. De letterlijke betekenis is ‘goed goed doen’. Ho’oponopono is een eeuwenoud vergevingsritueel uit de Hawaïaanse wijsheidsleer Huna. Met als eenvoudige insteek de vraag hoe kunnen we liefde en vrede om ons heen verwachten als het oorlog is in onszelf? De Ho’oponopono helpt je de vrede in jezelf te vinden door de volle verantwoordelijkheid te nemen over je eigen gevoelens, gedachten en reacties. Dit vergevingsritueel gaat voorbij de dualistische kijk op de wereld. De basis is een perspectief van eenheid. De Ho’oponopono is een mantra die je helpt weer verbinding te maken met de bron, de liefde in jezelf. Vier eenvoudige zinnen waarmee je uit je schaduw stapt en de macht herwint om iets te veranderen, jezelf te helen en daarmee de wereld om je heen.

Sorry
Please forgive me
I thank you
I love you

Sorry voor de situatie, voor wat ik heb gezegd/of niet gezegd. Op een diepere laag zie ik dat alles rondom mij een spiegel is voor mij, om van te leren en te groeien. Bedankt dat je me dat hebt laten zien ook al is het pijnlijk. Dank je voor de kans een betere versie van mezelf te worden. Onder al die lagen zijn we één; komend vanuit dezelfde bron, in liefde verbonden.

Mocht je interesse hebben, er zijn verschillende gezongen versies van deze mantra te vinden op Youtube of Spotify. Een mooie vind ik de versie van Kelsey Kluijtmans.

Met de stroom mee

Meanderend
vol vertrouwen mee dobberend
op de stroom van het leven

Soms kolkend
opspattend zelfs
in ruige omstandigheden

Altijd in beweging
met de stroom mee

Soms kabbelend
in rustig vaarwater
of sijpelend
als het nijpend wordt

Altijd in beweging
met de stroom mee

Soms golvend
door onverwachte obstakels

Nu en dan vloeiend
en makkelijk vooruit

Altijd in beweging
met de stroom mee

Meanderend
ongeacht de omstandigheden
vol vertrouwen overgevend
aan de stroom van het leven

Winterkou, buiten is het onder nul. Op sloten en plassen ligt een laagje ijs. Ons meertje is koud (ca 4 graden) maar ijsvrij. Wind en watervogels zorgen voor voldoende beweging van het water waardoor het nog niet bevroren is. Een mooie plek voor ons winters dompelbad. We raken in gesprek met een man die het koude water ook trotseert. ‘Vrijwillig moeilijke dingen doen helpt me om makkelijker om te gaan met de moeilijke dingen van het leven’ vertelt hij ons. Ja dat herkennen we. Dippen is een oefening in bij jezelf blijven. In de rust blijven ademen en goed voelen wat kan en wat niet. Je grenzen verleggen door ze in acht te nemen. Voorbij de paniek komt het vertrouwen, volgt ontspanning en ontstaat ruimte. Het aangaan van uitdagingen biedt kans op groei en ontwikkeling. Welke uitdagingen ga jij aan om verder te komen in dat wat je voor ogen hebt?

Tijdens de eerste dagen in deze yuleperiode brandt de rode kaars die staat voor persoonlijke kracht. Gister was het de laatste dag voor de rode kaars en tegelijkertijd ook de eerste dag voor de groene kaars. Vanaf vandaag is alleen de groene aan. Deze kaars staat voor de kracht van de natuur. Staat symbool voor de steeds doorgaande cyclus van leven, dood en opnieuw leven. De groene kaars gaat over vruchtbaarheid, groei en hoop.

Het is buiten koud, helder en fris winterweer. We gaan op pad voor een vroege boswandeling. De laagstaande zon laat sommige plekken in het bos magisch oplichten. Alsof het vraagt; wat mag in het licht gezet? Even verderop spotten we een bruine bosuil die in een boomholte slaapt. Een mooie plek met goed uitzicht. De uil heeft goed zicht op dingen in de verte die anderen misschien (nog) niet zien. Gaat over mysterie en dat wat in het donker ligt. De uil is niet voor niks een boodschapper van transformatie en veranderingen. Staat bovendien symbool voor wijsheid en intuïtie. Wat heeft jou innerlijke wijsheid en intuïtie te vertellen? Wat leeft nog in je onbewuste dat gemanifesteerd mag worden?

Aan het eind van de middag nog even naar het bos. Het is stil, het licht is zacht en de lucht kleurt zachtroze. Het sikkeltje van de opkomende maan staat al boven de bomen. Vannacht zal sterrenbeeld maagd haar voeten op de horizon zetten waarna de zon zijn laagste punt zal verlaten en weer gaat klimmen. Een nacht om de oermoeder en onze eigen moeders te eren.

Een nacht om de vrouwen die mij zijn voorgegaan te eren, te bedanken voor alles wat ze me (door)gegeven hebben. Hun vrouwelijke kracht en wijsheid. Het leven. Zoals ik dat weer doorgeef aan de vrouw(en) na mij. ‘Toevallig’ kwam ik vanmiddag terecht in een laantje met grote oude beuken. De beuk is sterk verbonden met moeder aarde, symboliseert diepe wortels (gronding), creatie en voeding. Staat voor wijsheid en kennis. De beuk staat daarmee symbool voor het vrouwelijke principe.

Een nacht ook voor moeder aarde en haar cyclus van seizoenen. Haar kringloop van leven, dood en hernieuwd leven. Een nacht die gaat over afscheid nemen om vervolgens plaats te maken voor het nieuwe. Mijn pad liep vanmiddag ook via een bos met lariksen. Een magisch stukje bos met naaldbomen die als enige hun naalden laat vallen. De larix staat daarmee symbool voor loslaten en ik nam daarom een lariksappeltje mee.
Heb je de afgelopen 3 nachten al inzicht gekregen in wat je wil loslaten? Dan is dit het moment om er een passend ritueel aan te wijden. Met een lariksappeltje, of met een papiertje waarop je schrijft wat mag gaan. Verbrand het vervolgens boven een vlammetje. Vuur vernietigd, en vuur transformeert. Wat vergaat tot as kan dienen als voeding voor het nieuwe.

Aarden
gronden
echt aanwezig zijn

In verbinding
met de grond waarop we leven
met natuur en onze plek daarin

Natuur als deel van ons
ecologisch geheel
gelijkwaardige relatie
evenwichtige uitwisseling

In verbinding met de natuur
kunnen we verbinden met onszelf
ons gevoel, intuïtie en innerlijk weten

In verbinding met de natuur
hebben we vanzelfsprekende kennis
van natuur en haar processen

We hebben natuur nodig
om te zijn wie we in wezen zijn

De Yulenachten lenen zich bij uitstek voor reflectie. De donkere dagen in deze periode vragen je om je terug te trekken en naar binnen te keren. Naar binnen kijken bij jezelf waarbij met een open blik onderzoekt waarom je de dingen doet zoals je doet. Introspectie geeft inzicht en helpt je in je persoonlijke ontwikkeling. Wil je de Yulenachten gebruiken voor introspectie dan kan het helpen dat aan de hand van thema’s te doen. Zo laat ik me vandaag leiden door de eerste Yulekaars die sinds gister brandt. Het is de rode kaars die staat voor persoonlijke kracht. Een mooie vraag daarbij is; op welke momenten gaan de dingen moeiteloos? Vaak zijn dat de momenten waarop je vol in je kracht staat. Ook fijne vragen om hierin mee te nemen zijn; Wat is mijn essentie? Wat heb ik de wereld te brengen? Misschien geen vragen om meteen een antwoord op te hebben, wel mooi om de komende dagen mee aan de slag te gaan en op jouw manier te onderzoeken.

De Yulenachten staan ook bekend om t maken van een persoonlijke vooruitblik naar het nieuwe jaar. Elke nacht staat daarbij symbool voor een van de maanden in het nieuwe jaar. Tijdens deze Yuleperiode gebruik ik 3 kaartendecks waaruit ik er elke dag intuïtief een kaart zal trekken. De kaart die ik deze 2e dag trek staat voor symbool voor februari 2026. Gezien wat me dan te wachten staat is dit een heel passende. Net als gister blik ik ook even terug aan de hand van de kaart die ik vorige jaar voor februari trok. Bijzonder hoe het werkt, ik weet nog dat ik vorig jaar een beetje verbaasd was over de kaart die ik trok. Wat ik toen nog niet kon voorzien heb ik kennelijk wel aangevoeld want de kaart klopt achteraf heel goed.

Waar ik vaak de eerste Yule dagen met wierook werk, past het me nu niet. Wel ga ik aan de slag met het maken van een ‘obat’, een mengsel van fijngemalen kruiden waaraan vaak olie wordt toegevoegd. Met een vijzel kun je de door jou gekozen (gedroogde) kruiden/bloemen fijn stampen en aanvullen met een neutrale olie en/of wat essentiële oliën. Zo maak je je eigen magische mengsel dat je naar eigen inzicht kunt gebruiken. Je kunt de obat gebruiken om te mediteren of bijvoorbeeld als ondersteuning om je eraan ter herinneren vanuit je persoonlijke kracht te handelen.

Vannacht was de langste nacht, het licht wordt vandaag opnieuw geboren. En dat is merkbaar. Waar het gister een grijze, mistige dag was, schijnt vandaag de zon door de nevel heen. De dierenwereld reageert instinctief op de winterzonnewende. Waar het de afgelopen dagen opvallend stil was zat de mus op onze schutting vanmorgen alweer luidkeels te zingen.

Gister bereidde ik de Yule nachten op mijn manier voor. In het plaatselijke bos verzamelde ik in alle rust intuïtief materialen voor mijn ‘altaar’. ‘s Avonds maakte ik kwartier; een fijne plek waar ik me de komende dagen elke dag zal terug trekken. Ik legde de spullen klaar, schrijf- en tekenmateriaal, wierook etc. Ook legde ik de basis van het altaar dat zich de komende dagen ongetwijfeld zal uitbreiden. Op een speciaal rond vloerkleed vormt zich meer een natuurmandala dan een altaar. De elementen vuur, water, aarde en lucht zijn daarbij altijd vertegenwoordigd.

Vanmorgen stak ik de rode kaars aan, ze symboliseert persoonlijke kracht, staat voor liefde, passie en kracht. Later in deze periode volgen de groene kaars voor de kracht van de natuur, en als laatste de witte die symbool staat voor het samengaan van mens en natuur.
Gisteravond zat ik al even in de rust bij mijn natuurmandala/altaar, qua energie stroomt het al behoorlijk en de komende dagen zal dat ongetwijfeld toenemen. Ik keek naar de materialen die ik intuïtief had neergelegd en ging na welke betekenis ze hadden. Ik noem er hier eentje; de hulst. De hulst staat voor de kracht van de natuur, geeft aan dat het nieuwe licht van de zonnegod verschijnt om de groei van nieuwe vegetatie in het komend jaar aan te moedigen. De hulst die symbool staat voor dood (winter) en wedergeboorte (lente), die schoonheid, onsterfelijkheid, vrede, goedheid en gezondheid vertegenwoordigt. In de oude Keltische taal betekent ‘hulst’ vuur. Dat is ‘toevallig’ 2026 is in de Chinese astrologie een vuurjaar, jaar van het paard met element vuur.

Zo’n eerste dag in de Yule tijd is mooi om terug te blikken op het afgelopen jaar, wat passeerde er in de afgelopen maanden, wat kostte je dat en wat bracht het je? Welke wijsheid neem je mee uit het afgelopen jaar?

De dagen zijn kort en de vrouwelijke Yin-energie overheerst in deze periode. Een perfecte periode om te vertragen en te verstillen. Meeliftend op deze energie trokken we ons afgelopen weekend met 8 vrouwen terug voor een bijzondere retraite. We waren te gast op een fijne lokatie in de natuur. De plek en de gastvrije verzorging zorgde voor de basis waarin we voor onszelf een veilige, voedende bedding creëerden. Even weg uit alle hectiek kwamen we toe aan ons zelf. We namen de tijd voor verbinding met onszelf en elkaar. Op vrouwelijke wijze lieten we ontstaan wat nodig was. Elkaar echt zien en uiting geven aan dat wat diep van binnen speelt. Doorleven van de vrouwenlijn, weer laten stromen van wat stokte, de support en liefde ervaren van de vrouwen die je voorgingen. Klank geven aan wat innerlijk resoneert. Elkaar toezingen, steun voelen, weten dat je het niet alleen hoeft te doen. Een intens en helend weekend. Vol waarachtigheid, reinigende tranen, vrijgegeven woede en schaterend gelach. Verbindend en voedend. Een weekend waarin we de vrouwenkracht ervaren in onszelf, en van vrouwen in verbinding met elkaar. Zo’n weekend waarvan je voelt, dit is zo nodig voor onszelf en het vrouwelijk collectief.

We mogen onze vrouwelijke essentie voluit leven, onze vrouwelijke kwaliteiten ten volle benutten; in verbinding met moeder aarde, vertrouwend op onze innerlijke wijsheid en intuïtie, met zachtheid levend ‘in flow’, creërend en genietend. We mogen ruimte claimen voor onze vrouwelijke kracht.