Aan het eind van de middag nog even naar het bos. Het is stil, het licht is zacht en de lucht kleurt zachtroze. Het sikkeltje van de opkomende maan staat al boven de bomen. Vannacht zal sterrenbeeld maagd haar voeten op de horizon zetten waarna de zon zijn laagste punt zal verlaten en weer gaat klimmen. Een nacht om de oermoeder en onze eigen moeders te eren.
Een nacht om de vrouwen die mij zijn voorgegaan te eren, te bedanken voor alles wat ze me (door)gegeven hebben. Hun vrouwelijke kracht en wijsheid. Het leven. Zoals ik dat weer doorgeef aan de vrouw(en) na mij. ‘Toevallig’ kwam ik vanmiddag terecht in een laantje met grote oude beuken. De beuk is sterk verbonden met moeder aarde, symboliseert diepe wortels (gronding), creatie en voeding. Staat voor wijsheid en kennis. De beuk staat daarmee symbool voor het vrouwelijke principe.
Een nacht ook voor moeder aarde en haar cyclus van seizoenen. Haar kringloop van leven, dood en hernieuwd leven. Een nacht die gaat over afscheid nemen om vervolgens plaats te maken voor het nieuwe. Mijn pad liep vanmiddag ook via een bos met lariksen. Een magisch stukje bos met naaldbomen die als enige hun naalden laat vallen. De larix staat daarmee symbool voor loslaten en ik nam daarom een lariksappeltje mee.
Heb je de afgelopen 3 nachten al inzicht gekregen in wat je wil loslaten? Dan is dit het moment om er een passend ritueel aan te wijden. Met een lariksappeltje, of met een papiertje waarop je schrijft wat mag gaan. Verbrand het vervolgens boven een vlammetje. Vuur vernietigd, en vuur transformeert. Wat vergaat tot as kan dienen als voeding voor het nieuwe.